Blik vooruit in onzekere coronatijd

Mijn website heeft wat stilgelegen de afgelopen tijd. Op Instagram was ik wel actief, maar op judo gebied was er verder gewoonweg niet veel te melden. Want nadat ik de Grand Slam in Parijs had gedaan, stond begin maart de Grand Prix in Rabat gepland. Die ging niet door en toen ging het snel met de afgelasting van alle evenementen. Je kunt wel stellen dat het coronavirus ook de judosport in een houdgreep heeft gekregen. Momenteel weet ik nog niet wanneer we weer wedstrijden kunnen doen. Dat we inmiddels al wel weer mogen sparren, is echter al heel mooi.

Het was in het begin echt lastig om te accepteren dat we niet meer konden judoën. Natuurlijk weten ook wij als topsporters goed dat er dingen spelen die veel erger zijn, maar judo is toch zowel onze passie als ons beroep en wanneer je dan ook nog eens doelen voor ogen hebt, is het moeilijk om dat los te laten. Maar het was voor iedereen wel hetzelfde en je kunt ook steun aan elkaar vinden om zo de motivatie erin te houden.

Toen de lockdown begon, ging alles dicht. Trainen op Papendal was er dus ook niet meer bij. We hebben toen een plan gemaakt om thuis te trainen. Een schema waarmee ik fit kon blijven, want het fit blijven was het hoofddoel toen we niet specifiek met judo bezig konden. Dat wende wel een beetje, maar als judoka wil je toch niets liever dan judoën. Het trainen zonder een echt doel, daar doe ik het niet voor.

Dat we weer op Papendal mochten trainen, al was het nog wel zonder te judoën, was wel echt waardevol. Daar zijn we echt weer in een omgeving waar een topsportcultuur heerst en waar iedereen in principe met hetzelfde bezig is. Dat je dat met zijn allen samen doet, dat helpt me erg. Inmiddels mogen we ook weer echt judoën en dat is top. Nu kunnen we ook echt weer werken aan het verbeteren van bepaalde dingen.

Op dit moment is er nog geen zicht op wanneer we weer toernooien hebben, maar ik heb niet het gevoel dat ik stil sta en kan wel stappen maken. We hopen dat er dit jaar nog een NK is, maar verder is het afwachten wat de internationale judobond gaat doen. Mijn hoofddoel blijft sowieso de Olympische Spelen van 2024 in Parijs en daarin is dus ook niets veranderd. Deze periode heeft in positieve zin wel er voor gezorgd dat ik samen met mijn trainer Gart goed heb na kunnen denken over hoe we mijn doelen willen bereiken. We zijn druk bezig geweest om er een plan voor te maken.

Een andere, mentaal pittige, uitdaging was er overigens zeker wel. Het is financieel al niet gemakkelijk voor mij om mijn judocarrière draaiende te houden, met de kosten die het trainen en wonen op Papendal met zich meebrengt. Daar staat tegenover dat ik, met ook nog een studie op de WUR, niet de mogelijkheid heb om er ook bij te werken. Nu onder meer ook het prijzengeld is weggevallen, is dat er niet gemakkelijker op geworden. Ik werk eraan om daarvoor binnenkort onder meer bedrijven te kunnen benaderen voor een samenwerking waarin ik ze ook wat te bieden heb. Wil je mij wellicht ook steunen? Dan hoop ik dat je vrijblijvend contact met me op wil nemen via het contactformulier.

Hilde